Günlerdir evimizde bir yoğunluk vardı ve ben bu durumdan ziyadesiyle memnun kaldım diyebilirim. Oysaki ben curcunayı sevmezdim, şimdi ne oldu bana? Ama şu var sevdiklerim başımın üstünde yeri vardır ve onlarla olmak beni keyiflendiriyor.

Annemin teyzesi defnedildi, kendi teyzem zaten Türkiye’ye bazı işlemlerini yaptırtmak için gelecekti cenaze olunca bu süreç hızlandı ve o da geldi. Bir sürü güzel şeyler getirmiş gelirken, fotoğraflarını çekecektim, inanırmısınız fırsatım olmadı. Evin bütün odaları doluydu, yatılı misafirlerimiz vardı, hani aslında bir şekilde fotoğraflarını çekebilirdim ama yakalanma korkusuyla pekte niyetlenmedim. Sizler de yaşıyor musunuz, bilemiyorum ama bloğuma koymak için fotoğraf çektiğimde biri denk geldiğinde ne diye çekiyorsun napacaksın diye sorular soruyor, ben blogum için çekiyorum diyemiyorum hatta çoğu zamanda çekmeye utanıyorum. Almanya’dan gelenler eskiden beri adettendir, çikolata getirirler bunun yanında teyzem parfümler, kremler vs… getirmiş sağ olsun. Nasıl sevindirik oldum anlatamam, ayrıca kim sevinmez ki?

Evimizde  misafirlerimiz var diye ağabeyimler ve kardeşimler de geldi.Kocaman bir aile olduk, yemek masaları kuruldu , yenildi içildi.Ana- kız sakin bir yaşantımız varken bu  koşuşturmalı günler ayrı bir keyif verdi.En acı yanı ise vedalaşmalardır, dayımlar Ankara’ya dönerken çok üzüldük dayımın hıçkırıklarla ağlaması  bizi perişan etti.Gurbetlik zor be arkadaş  ‘’ gidip de dönmemek var, gelipte görmemek ‘’.

Şuan evimiz sakin  ve de sessiz, kendimi garip hissediyorum. Boşlukta gibiyim, sanırım yaşlanıyorum.